merhaba, bunu okuyan olur mu bilmiyorum ama sadece içimdekileri dökmek istiyorum. bu diziye başlama sebebim, en yakın arkadaşımın intihar etmesiydi. o kadar çaresizdim ki; günlerim ölmeyi dileyerek, ölmeye çalışarak geçiyordu. kaç defa denediğimi saymıyordum artık. hâlâ etkisinden çıkamadım, hâlâ ölmeyi istiyorum, yanına gitmeyi istiyorum ama ona verdiğim sözü tutmaya karar verdim. bana demişti ki "70 yaşından önce yanıma gelirsen seni asla affetmem." bunu bildiğim hâlde birçok kez denedim. fakat artık yapmıyorum bunu kendime. bu dizi bende çok farklı etkiler bıraktı. clay gibi güçlü durmayı öğrendim. dik durmayı öğrendim. onu çok özlüyorum. deli gibi. bu kadar boşluk hissedeceğimi tahmin etmezdim. dünyamın büyük bir parçası yok olup gitti fakat yapabileceğim hiçbir şey yok. en kötüsü de hayat devam ediyor. herkes yaşamaya devam ediyor. oysa ki ben yaşamak istemiyorum. keşke denediğim zamanlarda ölebilseydim. her neyse... clay'in de dediği gibi: "ve onu sevdim. onu çok sevdim. ve her gün ona bu yaptığını neden yaptığını soruyorum. ama cevap alamıyorum. cevapları da beraberinde götürdü. beni geride öfkeli, boş ve şaşkın bırakarak. acının hiç bitmeyeceğini biliyorum. ama gün gelecek her an hissetmeyeceğim. ve öfke o kadar sıcak olmayacak, diğer hisler sönecek, içimde sadece sevgi kalacak. iyi bir arkadaş bir zamanlar, "seni severken de bırakabilirim," demişti. işte, seni seviyorum ve bırakıyorum." gittiğin yerde burada bulamadığın huzuru ve sevgiyi bulabilmeni diliyorum. her neredeysen umarım seni sevdiğimi biliyorsundur. umarım sen yaşarken de sana, seni sevdiğimi hissettirebilmişimdir. teşekkür ederim, varlığın için.
3
selamm umarım bunu görüp bana cevap verirsin. ne olursa olsun seni tanımasam da burda bir arkadaşın var. seni seviyorum ve cevap vermeni bekliyorummmm kendine iyi bak
