Karakterlerin ne yaptığından çok neden öyle davrandığına takıldım, hikayeyi takip ederken sürekli bir sonraki olayı beklemek yerine onları anlamaya çalışmak hoşuma gitti, aileyi tanımaya başladıkça olan bitene daha fazla merak duydum, bir süre sonra başka bir şey düşünmeden izliyordum. Almanyadaki hayatı ya da anlatılan kültürü yakından bilmek gerekmiyor bence, yeni bir hayat kurmaya çalışırken önüne sürekli engel çıkması zaten anlaşılır bir dert, her ayrıntıyı önceden biliyormuşum gibi davranılmaması da iyi geldi, konuya uzaktan bakıyormuş gibi hissetmedim. oyuncuların bunda payı büyük, karakterleri sadece hikaye ilerlesin diye oraya konmuş kişiler gibi görmedim, konuşmaları takip etmekten sıkılmadım, sırf gerilim artsın diye hemen başka bir olaya geçilsin istemedim, kim ne düşünüyor kısmı da en az olacaklar kadar sardı beni. Benim için böyle hikayelerde asıl mesele araya mesafe girmemesi, burada o mesafe pek oluşmadı, anlatılanlara alışmak için kendimi zorlamadım, başta çok bilmediğim bir dünyaya giriyorum diye düşünüyordum şimdi ailenin içinde bulunduğu durumu daha fazla görmek istiyorum, özellikle konuşmalara takılıyorum
