böyle bölümlerde en çok insanların ne hissettiğine takılıyorum, ortalıkta ne kadar büyük şeyler olduğu değil de o telaşın içinde nasıl tepki verdikleri sarıyor beni, bu bölümde de tam o tarafı sevdim. kurtarma işi sadece birini tehlikeden çıkarıp devam etmek gibi gelmeyince ekibi daha çok merak ediyorum, hepsinin o an yetişmesi gereken bir şey var diye hissetmek bile yetiyor, bi yandan hareket devam ederken onların da zorlandığını unutturmamışlar. her şeyin gerçekte olabilecek gibi görünmesine de ihtiyacım yok açıkçası, bazen fazla abartılı bulduğumda bile kendimi olayın içinde buluyorum, sonra nasıl olur diye hesap yapmayı bırakmışım zaten. belki bu yüzden insanların tepkilerine daha fazla yer ayırmaları bu kadar hoşuma gitti, daha büyük bir tehlike daha büyük bir görüntü beklemedim, o koşturmanın arasında birinin yüzüne bakıp ne halde olduğunu anlamak daha çok tuttu beni. ekiple ilgili kısımlar uzasa ona da itiraz etmezdim galiba, sadece ne yapacaklarını değil bütün bunları nasıl taşıdıklarını da merak ediyorum, o tarafa biraz daha vakit ayrılsın istedim
